HANDVEST VAN DE VERENIGDE NATIES PDF

Zimbabwe Bord dat een strand voorbehield aan blanken in de stad Durban foto: Resolutie van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties werd aangenomen op 23 oktober door de VN-Veiligheidsraad met veertien stemmen voor en een onthouding van de Verenigde Staten. Achtergrond[ bewerken brontekst bewerken ] Zie Apartheid voor het hoofdartikel over dit onderwerp. Na de Tweede Wereldoorlog werd in Zuid-Afrika het apartheidssysteem ingevoerd waarbij blank en zwart volledig van elkaar gescheiden moesten leven maar die eersten wel bevoordeeld werden.

Author:Shaktishakar Mooguzahn
Country:Greece
Language:English (Spanish)
Genre:Medical
Published (Last):15 May 2013
Pages:296
PDF File Size:11.79 Mb
ePub File Size:3.88 Mb
ISBN:496-7-50084-876-3
Downloads:51047
Price:Free* [*Free Regsitration Required]
Uploader:Mazugal



Ontstaansgeschiedenis Voorloper: de Volkenbond Vlak na de Eerste Wereldoorlog , in , werd op initiatief van de Amerikaanse president Woodrow Wilson tijdens de Vrede van Versailles de Volkenbond opgericht, de organisatie die beschouwd kan worden als de voorloper van de Verenigde Naties. De Volkenbond was bedoeld om de internationale vrede te handhaven en een nieuwe wereldoorlog te voorkomen. Diplomatie en het sluiten van overeenkomsten, die politieke onafhankelijkheid en territoriale onschendbaarheid van lidstaten garandeerden, waren de belangrijkste instrumenten van de Volkenbond.

Groei van de Volkenbond Tijdens het Interbellum groeide het aantal leden van de bond gestaag: bij de oprichting in waren 44 landen lid, terwijl in , op het hoogtepunt van de organisatie, 58 landen lid waren.

De Verenigde Staten werden zelf overigens geen lid van de bond. Het merendeel van de Amerikaanse Senaat, en met name de Republikeinse leden, waren namelijk isolationistisch ingesteld — kenmerkend voor de Verenigde Staten in die tijd — en wilde geen deel uit te maken van de Volkenbond.

De Democratische president Wilson werd op zijn vingers getikt. Al snel zag de Volkenbond zijn belangrijkste doelen, het handhaven van de internationale veiligheid, het garanderen van politieke onafhankelijkheid en het bewaken van territoriale onschendbaarheid, verdampen.

De Tweede Wereldoorlog brak uit. Verenigde Naties in de steigers De laatste bijeenkomst van de Volkenbond vond op 18 april plaats. De resterende bezittingen van de organisatie werden een dag later overgedragen aan de recentelijk opgerichte Verenigde Naties.

Al tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de toekomstige vredesorganisatie in de steigers gezet. De Britse premier Winston Churchill en zijn Amerikaanse collega Franklin Delano Roosevelt bespraken in al hun visies op de naoorlogse wereld. Tijdens deze zogenaamde conferentie van Placentia Bay, overigens de eerste, formele bijeenkomst in oorlogstijd waarin de twee wereldleiders elkaar troffen, ondertekenden Churchill en Roosevelt een vrije algemene verklaring, het Atlantisch Handvest Atlantic Charter.

Het Handvest werd later door nog een aantal landen, waaronder de Nederlandse regering in ballingschap, onderschreven. Het Handvest schoot echter bij de Asmogendheden , waaronder Japan en Duitsland, in het verkeerde keelgat. Zij interpreteerden de verklaring namelijk als een politiek verbond tegen hen. Als gevolg daarvan voelden zij zich gesterkt om een nog agressievere houding ten opzichte van de VS en het Verenigd Koninkrijk aan te nemen. De Japanse verrassingsaanval op Pearl Harbor is bijvoorbeeld in die context te plaatsen.

Isolationisme maakt plaats voor realisme Na Pearl Harbor kantelde de houding van de Verenigde Staten op het internationale vlak volledig. Waar de VS voorheen vertrouwden op hun militaire overmacht enerzijds en de omliggende oceanen anderzijds om hun vijanden op afstand te houden, bewees Pearl Harbor dat zelfs de VS kwetsbaar waren. De isolationistische houding, waar de Volkenbond destijds onder had geleden, bleek niet langer houdbaar.

In de VS groeide het besef dat internationale samenwerking noodzakelijk was om een duurzame, collectieve veiligheid te bewerkstelligen. De Japanse aanval op Pearl Harbor was niet alleen de directe aanleiding voor de Verenigde Staten om deel te nemen aan de Tweede Wereldoorlog, maar ook de voornaamste reden om in de naoorlogse wereld een veel actievere rol te willen spelen. Ook wilde hij af van het, volgens hem, te hoge democratische gehalte van de Volkenbond: belangrijke beslissingen dienden in die organisatie namelijk altijd in unanimiteit genomen te worden.

Dat had ervoor gezorgd dat de Volkenbond nooit een echte vuist had kunnen maken, vond de Amerikaanse president. Persoonlijk zag Roosevelt een volledig ontwapende wereld voor zich, waarin de vier belangrijkste staten de VS, de Sovjet-Unie, China en het Verenigd Koninkrijk in gezamenlijkheid de status quo zouden bewaken. Stalin schaarde zich in grote lijnen achter het idee van Roosevelt, maar Churchill voelde er weinig voor.

Contouren tekenen zich af Na veel discussie tussen de grootmachten tekenden zich uiteindelijk de contouren af van hoe de Verenigde Naties eruit zouden kunnen zien. In een Algemene Vergadering, waar alle lidstaten zitting in hadden, zou het algemene beleid worden uitgestippeld. Een Veiligheidsraad, bestaande uit de Verenigde Staten, de Sovjet-Unie, het Verenigd Koninkrijk en China, zou zich richten op de uitvoer van het beleid en dus actief de wereldvrede en de internationale veiligheid bewaken.

Naast de grote vier machten zouden de kleinere lidstaten, zo was het voorstel, op basis van een roulatiesysteem in de Veiligheidsraad zitting nemen. Het landhuis Dumbarton Oaks, de locatie van de conferentie Publiek Domein — wiki Discussie in Dumbarton Oaks Tijdens de conferentie van Dumbarton Oaks werd verder gesproken over de idee van de oprichting van de nieuwe, internationale vredesorganisatie.

Bij die conferentie waren ook de andere wereldspelers, de Sovjet-Unie en de Republiek China, aanwezig. De discussie werd op het scherpst van de snede gevoerd: moest de VN, net als de Volkenbond destijds, een supranationale organisatie worden of toch liever een intergouvernementele organisatie?

Met andere woorden: hoe machtig mocht de nieuwe vredesorganisatie worden en wat zou dat betekenen voor de soevereiniteit van de andere lidstaten? Of mocht de raad alleen in unanimiteit beslissen?

En moest Frankrijk , als tegenwicht aan de Sovjet-Unie en China, niet ook als permanent lid aan de raad worden toegevoegd? En moest, in tegenstelling tot de Volkenbond, een staand VN-leger opgericht worden dat actief de internationale vrede en veiligheid kon bewaken? De discussie was dus niet alleen van belang voor het functioneren van de VN, maar was ook een spel in de internationale machtsverhoudingen.

Conferentie van Jalta Tijdens de conferentie van Dumberton Oaks waren al veel discussiepunten beslecht, maar een aantal vragen bleef onbeantwoord. Nadat Roosevelt de presidentsverkiezingen in eigen land had gewonnen, nam hij met hernieuwd mandaat deel aan de conferentie van Jalta , waar hij Churchill en Stalin opnieuw ontmoette. Tijdens Jalta werd over de laatste discussiepunten beslist: Frankrijk mocht, zoals Roosevelt en Churchill wilden, als permanent lid toetreden tot de Veiligheidsraad en de leden van die raad kregen, zoals Stalin wilde, vetorecht.

Tenslotte besloten de Grote Drie om een volgende conferentie in San Francisco te organiseren. Zodra daar de laatste maar pittige onderhandelingsronde had plaatsgevonden, was de Verenigde Naties geboren. Beroemde foto van Churchill, Roosevelt en Stalin, tijdens de conferentie van Jalta Twee maanden voor de dood van de Amerikaanse president In aanloop naar San Francisco Voor de Conferentie van de Verenigde Naties in San Francisco 25 april tot 26 juni werd in de Verenigde Staten een heuse publiekscampagne op touw gezet.

De voorstellen van Dumbarton Oaks werden in grote oplage verspreid, honderden informatiegesprekken en lezingen vonden door heel het land plaats, speeches en interviews werden op de televisie uitgezonden, en Hollywood maakte de documentaire Watch Tower over tomorrow, die door miljoenen Amerikanen werd bekeken in bioscoopzalen door heel het land.

Veel Amerikanen, waaronder de Senaat, toonden zich enthousiast over de Verenigde Naties. Daardoor was het onzeker of de conferentie door zou gaan. Maar Roosevelts opvolger, vicepresident Harry Truman , maakte direct bij zijn aantreden bekend dat alles volgens schema door zou gaan. Polen was overigens officieel niet vertegenwoordigd, maar mocht achteraf toch zijn handtekening zetten bij de andere stichtende lidstaten. In die commissies discussieerden zij volop over de laatste discussiepunten. Uiteindelijk werden ruim amendementen voorgesteld en werd Oprichting van de VN Uiteindelijk ondertekenden op 26 juni de vijftig delegaties het Handvest van de Verenigde Naties.

In de maanden na afloop van de conferentie moest het Handvest nog in alle individuele lidstaten geratificeerd worden. Nadat alle permanente leden van de Veiligheidsraad en een groot aantal losse lidstaten dat hadden gedaan, trad het document op 24 oktober officieel in werking. De Verenigde Naties waren geboren. In de preambule van het Handvest, het belangrijkste document van de organisatie, worden de onderwerpen genoemd, waarvoor de organisatie zich inzet.

De VN zijn eigenlijk vrij goed te vergelijken met een gewoon land, zoals Nederland. De Vergadering komt jaarlijks tussen september en december bijeen in een grote sessie, en bespreekt dan alle vraagstukken die binnen het kader van het Handvest vallen.

De secretaris-generaal van de Verenigde Naties, die aan het hoofd staat van het Secretariaat, leidt de vergadering. De besluiten van de Algemene Vergadering zijn, in tegenstelling tot die van de Veiligheidsraad, juridisch niet bindend voor de lidstaten.

Desalniettemin vertegenwoordigen de besluiten wel de wereldopinie — alle lidstaten nemen immers zitting in de Algemene Vergadering. Daardoor hebben de beslissingen vanzelf veel moreel gewicht en wordt er niet lichtzinnig met de besluiten omgesprongen. Feitelijk is de Veiligheidsraad het hoogste bestuursorgaan van de Verenigde Naties. Deze permanente leden hebben een vetorecht in de raad.

Verder wordt de raad aangevuld met tien niet-permanente leden, die voor een periode van twee jaar gekozen worden door de Algemene Vergadering. Elk jaar kiest de Vergadering vijf nieuwe landen. Daarbij wordt altijd gezorgd voor een geografische spreiding. Deze niet-permanente leden hebben overigens geen vetorecht en kunnen daarom overstemd worden. De belangrijkste taak van de Veiligheidsraad is het nastreven van de doelen van de Verenigde Naties, zoals vastgelegd in het Handvest.

Daarbij staat het handhaven van de internationale vrede en veiligheid centraal. Om dat te kunnen doen, heeft de Veiligheidsraad de bevoegdheid om militaire middelen in te zetten. Deze VN-vredesmacht bestaat uit soldaten van de verschillende lidstaten en worden ook wel blauwhelmen genoemd. Het Secretariaat Het Secretariaat van de Verenigde Naties, met de secretaris-generaal aan het hoofd, opereert veelal achter de schermen, maar is misschien wel het belangrijkste orgaan van de organisatie.

Het Secretariaat zorgt er namelijk voor dat de andere bestuursorganen hun werk kunnen doen. Zij staan de Veiligheidsraad en de Algemene Vergadering bij door informatie te verschaffen, onderzoek te doen en andere taken uit te voeren die aan hen worden opgedragen. Het Secretariaat is daarom te vergelijken met een ministerie. De secretaris-generaal is, in die vergelijking, de hoogste ambtenaar — dus niet de minister.

Het Hof behandelt, op basis van internationaal recht, geschillen tussen staten en adviseert andere organen van de VN over juridische zaken. Het Hof kan alleen maar zaken van landen behandelen die het Internationaal Gerechtshof formeel hebben erkend. Het Hof bestaat uit vijftien rechters, allemaal van een andere nationaliteit, die worden benoemd voor een periode van negen jaar.

Overige organen De overige twee organen, de Economische en Sociale raad en de Trustschapsraad, zijn niet permanent actief. De eerste raad bevordert de internationale samenwerking op economisch, sociaal en humanitair gebied. De raad is overigens sinds niet meer actief. Dat komt doordat de trustgebieden veelal zijn uitgegroeid tot onafhankelijke staten.

Al deze organisaties zijn actief binnen een bepaalde discipline, zoals het financieel ondersteunen van ontwikkelingslanden of het bevorderen van de wereldgezondheid. Daarmee kan het een lid voorkomen dat er besluiten worden genomen die tegen zijn belang in gaan.

Dat vetorecht is er al sinds de oprichting. In de naoorlogse periode bekoelde de relatie tussen het oosten en westen. Die periode noemen we ook wel de Koude Oorlog Destijds bestond een gewapende vrede tussen de kapitalistische wereld met de Verenigde Staten als aanvoerder en de communistische landen die onder invloed van de Sovjet-Unie stonden. Die hoogspanning tussen de VS en de Sovjet-Unie zorgde ervoor dat de VN in de eerste jaren na de oorlog maar nauwelijks toekwam aan haar voornaamste doelstelling: het bewaken van de wereldvrede.

Daardoor was de organisatie zo goed als verlamd. Na het aannemen van de resolutie brak overigens vrijwel direct een burgeroorlog uit tussen Joden en Arabieren.

Een VN-gezant bemiddelde in het conflict en wist uiteindelijk een wapenstilstand te sluiten. Door de afwezigheid van de Sovjet-Unie bij een vergadering in was het voor de Veiligheidsraad mogelijk om bij hoge uitzondering dus een resolutie aan te nemen, waarmee de VS toestemming kreeg om de invasie van Noord-Korea in Zuid-Korea te verhinderen.

Ook werden VN-troepen ingezet om Katanga, een zelfverklaarde staat die zich had afgescheiden van Congo, in weer onder controle van het moederland te brengen.

BHASKARA RAMAYANAM PDF

Handvest van de Verenigde Naties, San Francisco, 26-06-1945

Gardajora Appropriate staffs shall be permanently assigned to the Verejigde and Social Council, the Trusteeship Council, and, as required, to other organs of the United Nations. All Members of the United Nations, in order to contributeto the maintenance of international peace and security, undertake to make available to the Security Council, on its call and in accordance with a special agreement or agreements, armed forces, assistance, and facilities, including rights of passage, necessary for the purpose of maintaining international peace and security. The General Assembly shall receive and consider annual and special reports from the Security Council; these reports shall include an account of the measures that the Security Council has decided upon or taken to maintain international peace and security. To maintain international peace and security, and to that end: Home Zoeken Favorieten Vacatures. Handvest van de Verenigde Naties. Article 90 Article Article 28 Article 29 Article 30 Article 31 Article Article 92 Article 93 Article 94 Article 95 Article Accordingly, our respective Governments, through representatives assembled in the city of San Francisco, who have exhibited their full powers found to be in good and due form, have agreed to the present Charter of the United Nations and do hereby establish an international organization to be known as the United Nations. Home Zoeken Favorieten Vacatures.

FOXCONN A6VMX MANUAL PDF

HANDVEST VERENIGDE NATIES PDF

The Organization and its Members, in pursuit of the Purposes stated in Article 1, shall act in accordance with the following Principles. The Organization is based on the principle of the sovereign equality of all its Members. All Members, in order to ensure to all of them the rights and benefits resulting from membership, shall fulfil in good faith the obligations assumed by them in accordance with the present Charter. All Members shall settle their international disputes by peaceful means in such a manner that international peace and security, and justice, are not endangered. All Members shall refrain in their international relations from the threat or use of force against the territorial integrity or political independence of any state, or in any other manner inconsistent with the Purposes of the United Nations. All Members shall give the United Nations every assistance in any action it takes in accordance with the present Charter, and shall refrain from giving assistance to any state against which the United Nations is taking preventive or enforcement action.

Related Articles